فرآیند فرز
فرایند فرزکاری (محور چرخش عمودی است - گرایش 0 درجه نسبت به محور ابزار)
فرزکاری یک فرایند برش است که از یک برش فرز برای حذف مواد از سطح یک قطعه کار استفاده می کند. فرز برش یک ابزار برش دوار است که اغلب با نقاط برش چندگانه است. در مقایسه با حفاری ، که در آن ابزار در امتداد محور چرخش پیشرفته است، برش در میلگرد معمولا عمود بر محور خود حرکت می کند به طوری که برش روی دور برش اتفاق می افتد. همانطور که دستگاه برش وارد کار می شود، لبه های برش (فلوت ها یا دندان ها) ابزار بارها و بارها به مواد منتقل می شود و از مواد خارج می شود، تراشه ها ( بافت ) را از قطعه کار با هر عبور عبور می دهند. عمل برش تغییر شکل برشی است؛ مواد از قطعه کار در تکه های کوچکی که با هم به اندازه ای بزرگتر یا کوچکتر (بسته به ماده) آویزان می شوند، به شکل چیپ ها برداشته می شود. این باعث می شود که برش فلز تا حدودی متفاوت باشد (در مکانیک آن) از برش مواد نرم تر با تیغه .
فرآیند آسیاب مواد را با انجام چندین قطع جداگانه حذف می کند. این کار با استفاده از یک برش با بسیاری از دندان ها انجام می شود، سرعت چرخش را با سرعت بالا و یا به آرامی از طریق برش به جلو حرکت می کند. اغلب این ترکیبی از این سه رویکرد است. [2] سرعت و فید استفاده شده متنوع است به طوری که ترکیبی از متغیرها باشد. سرعت که در آن قطعه از طریق برش پیشرفت می کند، نرخ تغذیه نامیده می شود یا فقط تغذیه می شود . اغلب در طول مواد در هر انقلاب کامل برش اندازه گیری می شود.
دو طبقه اصلی فرآیند تراشکاری وجود دارد:
در صورت تراش ، عمل برش عمدتا در گوشه های پایان میلز رخ می دهد. فیش تراش برای برش سطوح تخت (چهره) به قطعه کار و یا برای برش حفره های تخت پایین استفاده می شود.
در فرزکاری محیطی ، عملیات برش عمدتا در طول دور برش اتفاق می افتد، به طوری که سطح مقطع سطح خرد شده به پایان می رسد تا شکل برش را دریافت می کند. در این مورد، تیغه ی برش را می توان به عنوان جمع آوری مواد از قطعه کار مشاهده کرد. فرزکاری محیطی مناسب برای برش شکافها، نخ ها و دنده های دنده ای است.
